Funkcjonowała od 1945 do 1989 roku, jest istotnym elementem naszego kulturowego dziedzictwa. Przez te lata odzwierciedlała zmiany polityczne i społeczne, jakie miały miejsce w Polsce. Dominującym stylem w tym czasie był socrealizm, który kształtował oblicze architektury aż do 1956 roku. Właśnie wtedy powstały imponujące budowle, takie jak Pałac Kultury i Nauki w Warszawie, które stały się ikonami tej epoki. Architektura tamtych czasów doskonale odzwierciedlała zmiany polityczne i społeczne, a także potrzeby odbudowy kraju po zniszczeniach wojennych.Priorytetem budownictwa mieszkaniowego w PRL było zaspokojenie rosnącego zapotrzebowania na mieszkania. W obliczu wzrastającej liczby ludności oraz konieczności odbudowy zniszczonych lokali, podjęto intensywne działania w tym zakresie.
Realizujemy uniwersalne zasady budownictwa socjalistycznego w polskiej rzeczywistości!
W latach 1945-1970 oddano do użytku ponad 2,8 miliona mieszkań. Taki sukces był możliwy dzięki wprowadzeniu standaryzacji i prefabrykacji. Budowa dużych osiedli stanowiła odpowiedź na kryzys mieszkaniowy, który po II wojnie światowej dotknął Polskę. Projekty mieszkań skupiały się na funkcjonalności i efektywności kosztowej, co niestety często prowadziło do monotonnych blokowisk. Mimo krytyki dotyczącej jakości wykonania, architektura PRL przyczyniła się do znacznej poprawy warunków życia wielu Polaków, oferując dach nad głową milionom rodzin.
